Muzyka ma niezwykłą moc – potrafi przekraczać tysiące kilometrów stepu, by dotknąć najczulszych strun ludzkiej duszy. Przekonali się o tym uczestnicy wyjątkowej trasy edukacyjno-muzycznej „Pamiętam ciche jasne złote dnie”, zorganizowanej przez Związek Polaków w Kazachstanie. Pod czujnym okiem i z ogromnym zaangażowaniem Prezes Katarzyny Ostrowskiej, projekt stał się mistycznym pomostem łączącym Kazachstan z krajem przodków. Seria pięciu koncertów oraz pięciu lekcji muzycznych w pięciu różnych miastach przyniosła chwile pełne wzruszeń, dumy i głębokiej jedności narodowej.
Wydarzenia te były czymś znacznie więcej niż tradycyjnymi występami. Była to fascynująca, sentymentalna podróż przez historię i literaturę, utkana z arcydzieł wybitnych polskich kompozytorów. W powietrzu unosiły się nuty Fryderyka Chopina, Stanisława Moniuszki, Mieczysława Karłowicza oraz Witolda Lutosławskiego. Szczególne miejsce w sercach słuchaczy zajęła opowieść o Ignacym Janie Paderewskim – artyście, którego geniusz splatał się z walką o niepodległość Ojczyzny. Tytułowa pieśń Karłowicza op. 1 nr 5 do słów Kazimierza Przerwy-Tetmajera stała się motywem przewodnim tych spotkań, symbolicznie wpisując się w rocznicowe obchody tamtejszej Polonii oraz pamięć o losach osób deportowanych.
Ożywienie tych wielkich dzieł było możliwe dzięki kunsztowi dwóch uznanych artystów z Polski. Liryczny, pełen głębokich emocji głos tenora Krzysztofa Ciupińskiego-Świątka – współpracującego na co dzień z operami w Polsce i za granicą oraz członka formacji The 12 Tenors – idealnie współbrzmiał z techniczną wirtuozerią pianisty i klawesynisty Stanisława Łopuszyńskiego. Ten utalentowany absolwent Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina, znany z zamiłowania do popularyzacji sztuki i podróży koncertowych, oczarował słuchaczy swoją wrażliwością i lekkością gry.
Geografia tych spotkań ułożyła się w niezwykłą mapę wzruszeń:
W Czkałowie, w murach Kościoła św. Apostołów Piotra i Pawła, zgromadzili się wierni, młodzież oraz potomkowie deportowanych Polaków. Gdy w świątyni rozbrzmiały pierwsze słowa pieśni „Gdyś mi żółty kwiatek dała…”, intymna, pełna nostalgii atmosfera ogarnęła wszystkich obecnych, wywołując łzy wzruszenia.
W Konsulacie Generalnym RP w Ałmatach, na wieczorze uroczyście otwartym przez Konsula Generalnego Dariusza Szewczyka, lśniący fortepian ożył pod palcami Stanisława Łopuszyńskiego. Członkowie Związku Polaków „Więź” oraz miejscowa Polonia natychmiast podchwycili znane melodie, wtórując soliście wspólnym śpiewem.
Pawłodar przywitał artystów atmosferą ogromnej dumy. Koncert odbił się szerokim echem, pozostając w pamięci lokalnej społeczności jako jedno z najbardziej poruszających spotkań z polską kulturą wysoką.
Niesamowitą, młodzieńczą energię przyniósł występ na Kazachskim Narodowym Uniwersytecie Pedagogicznym im. Abaja w Ałmatach. Zorganizowany we współpracy ze Związkiem Polaków „Więź”, stał się pięknym gestem wdzięczności dla środowiska akademickiego i studentów za ich gościnność.
Trasa dotarła również do Jasnej Polany – miejsca o szczególnej symbolice na mapie kazachstańskiej Polonii. Tam warsztaty i koncert zjednoczyły pokolenia, łącząc najmłodszych i najstarszych mieszkańców w radosnym pielęgnowaniu tradycji.
Gdy w poszczególnych salach wybrzmiewały ostatnie akordy, gromkie oklaski przez długie minuty wypełniały przestrzeń, raz po raz zmuszając artystów do powrotu na scenę. Dopiero po długim czasie zapadała pełna refleksji cisza. W powietrzu unosiła się podniosła, radosna, a zarazem przepełniona głęboką nostalgią atmosfera. Projekt Związku Polaków w Kazachstanie udowodnił, że choć losy historii potrafią rzucić człowieka daleko od Ojczyzny, to polska mowa, poezja i muzyka na zawsze pozostają bezpieczną przystanią w sercach tamtejszych Polaków.
